De Limburgse band Rowwen Hèze zong 30 jaar geleden nog: 't Is een kwestie van geduld, rustig wachten op de dag, dat heel Holland Limburgs lult. Maar afwachten, dat doet de zuidelijke provincie niet meer. Sterker nog, in Limburg maken ze zich zorgen om hun dialect, want steeds minder jongeren spreken nog Limburgs, blijkt uit onderzoek.
Maak van Hart van Nederland je Google-favoriet
Provinciale bestuurders roeren zich steeds meer, peuters krijgen tweetalig les en zelfs actiegroepen beplakken plaatsnaamborden met de lokale streektaalnamen. De Limburgers vechten dan ook voor hun taal en willen, net als het Fries, de hoogste Europese erkenning, namelijk deel III van het Europees Handvest voor regionale talen. Daarmee hopen ze op meer bescherming van het Limburgs, bijvoorbeeld in het bestuur en het lokale onderwijs.
Alles wordt uit de kast getrokken. "Je merkt dat er in sommige gezinnen al geen Limburgs meer gesproken wordt", zegt Alexandra de la Roy, locatiemanager van een peuteropvang. Daar proberen ze jonge kinderen al Limburgs mee te geven. "De teruggang van de taal is merkbaar, omdat er niet in geïnvesteerd wordt", aldus gedeputeerde voor cultuur en erfgoed Jasper Kuntzelaers tegenover Hart van Nederland.
Veel verandering vanuit Den Haag komt er waarschijnlijk niet snel. Minister Pieter Heerma van Binnenlandse Zaken geeft voor onze camera aan dat er historisch gezien echt een verschil zit tussen het Fries en het Limburgs. "Daarom is er ook een verschil in status, dat is niet voor niets."