
Persoonlijke verhalen
Gisteren, 23:11
Een nieuwe schrijnende asielzaak: de in Emmen woonachtige Carlos moet samen met zijn zwaar gehandicapte dochter Valeria het land uit, terug naar El Salvador. Moeder Tania en minderjarige dochter Alisee mogen - voorlopig, zolang hun zaak nog loopt - blijven. Maar terug willen ze absoluut niet, omdat hun land van herkomst bijzonder onveilig is, zeggen ze zelf.
Maak van Hart van Nederland je Google-favoriet
Het gezin wordt op die manier (voorlopig) uit elkaar gerukt en daarnaast is het doodzonde van de verloren arbeidskracht. Carlos werkt namelijk als zorgbuddy voor mensen zoals Peter Touw, die al lange tijd Parkinson heeft en veel hulp nodig heeft. In totaal zijn ze bijna vijf jaar in ons land.
In de bovenstaande video is te zien hoe Carlos met Peter omgaat en wat een gemis het zal zijn als hij wordt uitgezet naar El Salvador.
Gina, de vrouw van Peter, neemt het daarom dan ook op voor het gezin. Ze vindt de situatie belachelijk, zeker gezien de steun die Peter aan de vader van het gezin heeft. "Carlos is onmisbaar. En nu moet hij dus weg. Echt een schande." Zijn werk valt ook niet zomaar op te vangen, stelt ze. De El Salvadoriaan is nu zo ingespeeld op de situatie, dat vervangen een lastige klus gaat worden. "Dan hebben we vijf man nodig. Nu doet hij het in zijn eentje."
Het gezin krijgt ook regelmatig bedreigingen, onder meer via Facebook, uit El Salvador. Tania zag daar toen ze er nog woonachtig waren criminele activiteiten plaatsvinden. Bendeleden hebben haar vervolgens bedreigd en mishandeld. Dat was voor haar de druppel: ze stapte op het vliegtuig. Niet veel later volgden manlief en kinderen. Gina: "Het is er een zooitje, met bendes. Er worden talloze moorden gepleegd. Er zijn tig economische vluchtelingen en die mogen blijven? Maar dit gezin niet?"
De IND is om een reactie gevraagd. Hoewel ze niet heel diep op specifieke gevallen in kunnen gaan, willen ze wel het volgende kwijt:
"We realiseren ons heel goed dat het zeer ingrijpend is en veel verdriet en onzekerheid voor dit gezin met zich meebrengt, dat we hun aanvragen voor een verblijfsvergunning niet hebben kunnen inwilligen.
Het gezin heeft vervolgens de stap naar de rechter gezet en de rechter heeft geoordeeld dat ons besluit ten aanzien van de vader en 1 van de dochters niet ter discussie staat. Dit betekent dat zij Nederland moeten verlaten.
Dit kan op eigen gelegenheid of met ondersteuning van de Dienst Terugkeer & Vertrek. Voor de moeder en de andere dochter geldt dat zij in afwachting van de uitkomst van hun hoger beroepszaak vooralsnog in Nederland mogen blijven. Helaas kunnen we verder niet ingaan op deze individuele kwestie en waarom dit gezin een afwijzing heeft gekregen op hun aanvraag.
In het algemeen geldt dat mensen die een asielaanvraag indienen dit doen omdat zij bescherming nodig hebben, omdat zij (bij terugkeer) gevaar lopen in het land van herkomst, bv. vanwege oorlog of omdat ze vervolging vrezen vanwege ras, godsdienst, nationaliteit of politieke overtuiging.
Dit is altijd een zorgvuldige individuele beoordeling die wordt uitgevoerd binnen de kaders die daarvoor zijn vastgesteld."
Het COA, die het onderdak regelt voor asielzoekers en specifiek ook voor het gezin, reageert op schrift tegenover Hart van Nederland:
Op de vraag wat ze vinden van de kritiek en het verdriet bij het gezin, zeggen ze: "De IND beoordeelt alle asielvragen van mensen die in Nederland willen verblijven of Nederlander willen worden. (...) Als een asielaanvraag afgewezen wordt, is er begeleiding door het COA en Dienst Terugkeer & Vertrek om naar het land van herkomst terug te keren. Daarbij is er uiteraard ook ruimte voor de daarbij behorende gevoelens."
Ook bevestigen ze dat Carlos, na de uitspraak in zijn zaak, niet meer mag werken. Die afwijzing heeft inderdaad "gevolgen voor het betaald mogen werken".
