Misdaad

OM wil Rahiied A. 20 jaar achter slot en grendel voor insulinemoorden

Het Openbaar Ministerie (OM) eist 20 jaar cel tegen verzorger Rahiied A. De man zou in 2016 en 2017 vier insulinemoorden hebben gepleegd en nog meer pogingen daartoe hebben gedaan.

Ook wil het OM dat de 23-jarige A. tbs met dwangverpleging krijgt en een beroepsverbod voor de maximale duur van vijf jaar. Het OM acht de kans groot dat A. in herhaling treedt. De aanklachten van het OM aan het adres van A. lopen uiteen van moord en pogingen tot moord tot diefstal en witwassen.

Bewoners van vier verzorgingshuizen in de regio Rotterdam kregen van A. zonder medische noodzaak insuline toegediend. Dat deed hij onder andere bij een 73-jarige en een 76-jarige vrouw uit het Jasmijnhuis in Ridderkerk.

Slachtoffers bejaard en zeer kwetsbaar

De 73-jarige vrouw was dementerend maar verder gezond. In het ziekenhuis dachten ze na de hypo dat ze mogelijk alvleesklierkanker had. Ze knapte opeens op en mocht terug naar het Jasmijnhuis. Na een derde hypo in korte tijd kreeg ze morfine toegediend en overleed ze binnen een week.

Bij de 76-jarige vrouw gebeurde enkele weken later iets soortgelijks. Zij was ook dement en had wel diabetes. Volgens deskundigen heeft ze hoogstwaarschijnlijk een overdosis insuline gekregen.

Hoe kon Rahiied A. slachtoffers maken?

Rahiied A. was in opleiding tot verpleger maar drie stages werden afgebroken, onder meer vanwege diefstal van geld. Toch kon hij bij diverse instellingen aan de slag, als stagiair of invalkracht. Hij had smoesjes over zijn ontbrekende diploma en loog over een verklaring omtrent gedrag (VOG).

A. wilde altijd arts worden en gedroeg zich ook graag zo. Sommige collega’s vonden hem een ideale collega, maar anderen vertrouwden hem niet. Er werden vaker mensen plotseling onwel als A. dienst had.

Verdachte zwijgt als het graf over insulinemoorden

De verdachte heeft een zeer gewelddadige jeugd gehad. Deskundigen concludeerden eerder al dat hij verminderd toerekeningsvatbaar is en tbs met dwangverpleging zou moeten krijgen.

Tijdens eerdere zittingsdagen beriep A. zich op zijn zwijgrecht. Af en toe zei hij: “Ik heb er niks mee te maken.” Tot frustratie van de nabestaanden.

Lees ook: Nabestaande insulinemoorden: ‘Ga nou praten, lafaard’