Het verhaal van een dapper meisje dat haar moeder redde van huiselijk geweld

"Kunnen jullie alsjeblieft heel snel komen, papa slaat mama!" Het zijn de eerste woorden die politieagente Henrieke Schoonekamp hoort als ze de telefoon opneemt tijdens haar dienst. In een aangrijpende blog vertelt ze het verhaal van het dappere, jonge meisje dat ze toen aan de lijn had. Een jaar of 14 was ze, dacht de agente aan haar fluisterende stem te horen. "Ze klinkt doodsbang en geeft me haar adres." Drie politieauto's worden met loeiende sirenes naar de woning gestuurd. In de tussentijd houdt Henrieke het meisje, dat zich heeft verstopt op zolder, aan de lijn en probeert ze zoveel mogelijk informatie los te krijgen.

'Wat moet ik doen als hij boven komt?'

"Weet je waar je mama nu is?," vraagt ze. "Op de wc, ze moet overgeven," antwoordt het meisje. "En papa?," vraagt de agente. "Beneden. Wat moet ik doen als hij boven komt?," vraagt het meisje in paniek. "Als papa boven komt, dan leg je de telefoon naast je neer, op de kop, dan ziet hij niet dat je belt, maar weet ik wat er gebeurt." Henrieke vraagt of het meisje nog broertjes of zusjes heeft. "Mijn zusje is acht maanden en mijn broertje twee jaar. Ze zijn beneden." Ook dat nog, denkt de agente.

'Ze komen je helpen, je moeder ook'

Langzaam tikken de minuten voorbij. Iedere minuut lijkt uren te duren. "Waar blijven ze nou!," snikt het meisje. "Ze zitten toch vlakbij!". "Ze zijn er bijna, echt waar," stelt de agente haar gerust. De eerste politieauto rijdt de straat in. "Ik hoor stemmen beneden," zegt het meisje angstig. "Ik denk dat die stemmen van de politieagenten zijn. Ze komen je helpen, en je moeder ook," zegt Henrieke haar toe.

Ongedeerd

Kort daarna hoort de Henrieke de stem van haar collega door de telefoon: "Een collega die ik wel kan zoenen." Ze vertelt het meisje nog dat ze trots op haar is en verbreekt daarna de verbinding. De vader van het gezin wordt later aangehouden. De moeder en haar drie kinderen blijven ongedeerd. Het gezin krijgt hulpverlening toegewezen.