'Het is de grootste nachtmerrie voor iedere ouder'

Het Openbaar Ministerie heeft woensdag 12 maanden cel en 3 jaar rijontzegging geeist tegen Sebastian D., de man die in 2013 een opa, oma en hun kleindochter doodreed. Woensdag diende in Den Bosch het hoger beroep in de zaak.

De rechtbank legde de bestuurder van Poolse komaf eerder een taakstraf op. De zaak zorgde destijds voor enorme commotie toen de vader van de doodgereden 2-jarige Ize zo woest was over de taakstraf, dat hij een stoel naar de rechter gooide.

Moniek verloor door het ongeluk zowel haar dochter, als haar beide ouders. Zij las vandaag tijdens het hoger beroep een slachtoffer verklaring voor, die hieronder te lezen is:

“Het is de grootste nachtmerrie voor iedere ouder, je kindje verliezen. Het is ons overkomen. En het is het ergste dat je kan overkomen. Je raakt de bodem van de diepste put en alles is zwart om je heen”, zo beginnen de ouders van de doodgereden 2-jarige.

“We hebben een leven voor en na 19 mei 2013. Ons leven voor deze datum was zorgeloos en compleet. We waren gelukkig, gewoon gelukkig. Natuurlijk waren er dingen waar we ons druk over maakten. Kleine dingen. We zeggen nu weleens tegen elkaar: Als je je over zoiets druk kunt maken, dan gaat het goed met je.”

“Ons leven is nu niet meer zorgeloos en compleet. Wij dragen figuurlijk een loodzware rugzak. Een rugzak vol woede, verdriet, ongeloof, haat, gevoel van onrecht, maar ook liefde die we niet meer kunnen geven aan Ize en mijn ouders. De ene dag is deze enigszins te dragen, de andere dag niet te tillen zo zwaar.”

“Maar dat deze rugzak voor de rest van ons leven op onze rugzak zit, daar zijn we nu wel achter. Voor altijd zal ons leven getekend zijn door het verschrikkelijke ongeluk en de gevolgen die wij ervan moeten meedragen. Overal zie ik gevaren, overal zie ik dingen mis gaan. Het leven is geen vanzelfsprekendheid meer en dat maakt het heel zwaar. Door het verlies van Ize dat ondraaglijk is, dringt het besef en verdriet over het moeten missen van mijn ouders pas later echt door. Het is meer dan een mens kan hebben.”

“De grote leegte die Ize in ons gezin achterlaat is niet te vullen. Het grote gemis van ons lieve meisje om ons heen. Ze zou inmiddels 4 jaar zijn geweest. Een klein kleutertje op school. Maar deze kans heeft zij nooit gekregen. We kunnen alleen nog maar bedenken hoe ze eruit zou hebben gezien. Hoe zou ze geweest zijn als grote zus? We zullen het nooit weten. En het ergste is dat alle herinneringen die wij hebben, langzaamaan gaan vervagen. Hoe was ze als baby? Hoe rook ze als ze uit bad kwam? Hoe klonk haar stemmetje? Hoe voelden haar knuffels? De impact van haar verlies is niet in woorden te drukken, maar ik kan zeggen dat op 19 mei 2013 een deel van mijzelf is doodgegaan.”

“We hadden gehoopt dat we na de vorige zitting het juridische onderdeel hadden kunnen afsluiten. Twee keer door zo’n proces is onmenselijk en niet te doen. Wij hopen dan ook dat deze zitting de ware toedracht van het ongeluk boven water krijgt.  Dit was geen ongeluk dat iedereen zomaar kan overkomen. Mijn ouders en Ize reden op een fietspad en zijn vol aangereden door iemand die daar niets te zoeken had.”

“De landelijke verontwaardiging en steun na de uitspraak van vorig jaar hebben ons gesterkt en gesteund. Onze lieve dochter en ouders zijn door het roekeloze gedrag van de verdachte niet meer bij ons. De respectloze manier waarop hij hier mee is omgegaan is inmiddels bekend. Het afgeven van verschillende verklaringen en het verdraaien van feiten lijken alleemaal toegestaan in dit proces. Sterker nog: hij is er, in onze ogen, voor beloond met een taakstraf. Voor ons had het zeker geholpen als de man die verantwoordelijk is voor de dood van onze dochter en mijn ouders eerlijk was geweest over de oorzaak en oprecht berouw had getoond.”

“Wij hopen dat de wetgeving op het gebied van dit soort verkeersmisdrijven wordt aangepast, maar dat ook de begeleiding van nabestaanden verbetert. Hetgeen wij hebben moeten meemaken, gun je niemand. Naast het proces van rouw waar we doorheen moeten gaan was er de onduidelijkheid, onzekerheid over de onderzoeken die er plaatsvinden. Het lange wachten. Niemand die je iets kan vertellen over de status. Uiteindelijk een inhoudelijke zitting met een verschrikkelijke afloop.En nu wederom een zitting in het hoger beroep.”

“We zijn inmiddels 2 jaar en 4 maanden verder. Deze periode is langer dan het leven dat Ize heeft geduurd. Daar word je letterlijk stil van…”

Na alle commotie van het eerdere proces waarin de verdachte een taakstraf opgelegd kreeg, sprak Hart van Nederland woensdag opnieuw met vader Erik over het hoger beroep en de eis. Dat interview is vanavond te zien in Hart van Nederland, om 22.30 uur op SBS6.