Goede voornemens: Hoe gaat het met Evelien?

Geen woorden maar dadels

Zo, mijn 2e week zonder suiker is ingegaan. Waar ik vorige week nog schuimbekkend door het huis liep op zoek naar iets dat mijn zoete trek kon stillen, word ik nu wat rustiger. Sterker nog, een voorzichtige trots maakt zich van mij meester.

Er is een leven zonder snoep. Al 13 dagen! Best lang toch? Maar of het een blijvend iets is, weet ik nog niet. Het ritme waarin ik zat heb ik in ieder geval weten te doorbreken, en dat bevalt prima. Geen gesnaai meer na het eten, en geen supermoe gevoel meer als ik me tegoed deed aan een chocoladereep. Dat zijn de voordelen. Zijn er dan nadelen? Eh..behalve de klachten over mijn obsessie voor (of tegen, hoe je wilt) suiker van mijn gezin niet.

Toch liep ik vandaag wel even tegen een moeilijk momentje aan. Koffie drinken met een vriendinnetje. Tegenwoordig is dat niet meer bakkie ‘pleur’, maar word je onderworpen aan een heel arsenaal aan smaakjes. Die allemaal voorzien zijn van een gezonde dosis suiker. Normaal gesproken geen punt, ik drink mijn koffie zwart. Maar ineens, ineens, wilde ik ook zo’n mooie gestylde koffie voor mijn neus.

Gelukkig voor mij denken de cappuchinobouwers van tegenwoordig met me mee. Tot op de bodem werd er voor me uitgezocht wat WEL lekker was, maar zonder suiker. En nadat ik had uitgelegd dat ik een challenge voor een maand ben aangegaan om geen suiker te nuttigen, kwam de vraag of ik dan wel natuurlijke suikers eet. Nadat ik daarop bevestigend had geantwoord, sprak de jongen mij bemoedigend toe: ‘ Ah…geen woorden maar dadels!’

En daar doe ik het inderdaad voorlopig nog even mee.
> Bekijk hieronder nog een video van Evelien!